“The Big Question of My Present Life”

Pwede bang itago ko na lang muna ang other personality ko? Pwede bang tuluyan ko munang kalimutan, kahit sa sandaling panahon lang? Pwede bang pairalin ko sa buhay ko ang personality na gusto ko? Gusto lang maranasan ang pagiging ordinaryong youth sa society na ito.

Ordinaryong youth na walang iniintinding ministry, walang inaalalang responsibilidad, walang inaalalang mga tuturuan, at ordinaryong youth na gusto lamang ma-spend ang aking time sa mga kasiyahan sa world.

Kasiyahan sa mundo tulad ng mga, spending time with my classmates, do things that I want to do, make relationships, try everything, partying, lakwacha, “and so many more”.

“Showing the real me, making my life an absorber and a source of happiness.”

Gusto kong pairalin sa life ko ang personality na gusto ko. Masiyakin ng todo-todo, sigaw ng todo-todo, partying to the max, and taking my life to the next level.

Okay, didiretsuhin ko na, “ I don’t want to have anymore connections on my c-life. When I am outside the c, as much as possible I don’t want to be a c. Okay, sawa na kasi ako e. I am very exhausted and frustrated.

“I just wanted to be normal.
…just wanted to be me…”



Okay, wala nang paliwanagan pa. This is the end of my life. BANG!

“The Big Force Inside Of Me That Wants To Explode”

Madalas, kapag ako’y nag-iisa lamang sa isang lugar o ‘di kaya’y sa aking kuwarto, bigla-bigla na lang tumutulo ang luha mula sa aking mga mata. Hindi ko alam kung bakit ganoon, para bang may malakas na pwersa sa loob ko na gusting lumabas o sumabog, para bang gusto ko na lang na humagulgol at magwala sa aking kinatatayuan.

Masyadong maraming mga bagay akong naiisip. Nakaraang buhay, nakaraang ekspiryensya, mga pagsubok, mga paghihirap, mga kasiyahan at kung anu-ano pa. Siguro, kaya ako naiiyak kasi may mga bagay na bumabagabag sa aking kalooban at hinanakit sa mundo pero wala naman akong masabihan tungkol dito. Ikaw kaya, kaibigan, pakikinggan mo ba ako kapag nagsabi ako sa’yo tungkol sa mga bagay na iyon? Hinahangad ko iyon. Alam mo kasi, hindi ko alam kung paano isasaad sa kapirasong papel na ito ang lahat ng nasa saloob ko. Kaya, sa tingin ko, kapag may nasabihan ako ay maiibsan ng kaunti ang problema ko.

“Mahina ka! Sure ka, kaya mo?
You don’t have the guts to pursue your dreams!
He will not make it, trust me…”

Ilan laman ito sa mga salitang narinig ko at patuloy kong naririnig kahit na iwasan ko an mula sa mapanghusgang mga taong nakapaligid sa akin. Araw-araw ay umiipon ang mga salitang ito sa dibdib ko. Kahit anong oras ay maaari akong mapuno at bigla nalang akong sumabog. Kapag nangyari ito, hindi ko alam kung ako ang makakaya kong gawin.

Nagkaroon ng sandali sa buhay ko na nagalit ako, napuno ako. Hindi ko namamalayan, nagwala na pala ako at nakasakit na ako ng aking kapwa. Napakabigat para sa kalooban ko iyon, nagapi ako, natalo, iyak ako nang iyak dahil natalo, talagang hagulgol sa pagkatalo. Hindi ito dahil kung kanino, kundi ano. Nagpatalo ako sa isang bagay na kung saan ayaw na ayaw kong magpatalo. Alam niyo kung ano iyon, “GALIT”, nagpatalo ako sa galit ko. Nakasakit ako ng kapwa ko dahil sa matinding galit. Ikinuwento ko ang baga na ito sa Punong Guro ng aming paaralan.

=+=: Joshua, sige umiyak ka, hahayaan kitang umiyak.
+=+: Ma’am, hindi ko kaya ‘to, nagpatalo po ako sa galit ko, natalo ako.
=+=: Hindi masama ang ginawa mo. Tandaan mo na hindi tayo perpekto para tuluyang
mapigil ang galit natin. Kung ang Lord nga ‘di ba nagalit din, ganoon din tayo,
nagagalit. Pero tama ang ginawa mo na pigilan ang galit.
+=+: Salamat po.



Hindi lang kapwa ko ang nasasaktan ko kapag sumabog na ang nasa saloob, kundi pati rin sarili ko. May sandali ng buhay ko na nasa loob lang ako ng kuwarto ko at umiiyak. Biglang pumasok sa isipan ko na “Subukan ko kayang maglaslas ng pulso, minsan lang. Bakit si **** nagagawa iyon? Hindi naman namamatay. Kaya subukan ko lang, minsan lang.” Noong naisip ko iyon, agad-agad, bumili ako ng blade at bumalik sa aking kuwarto. Noong oras na iyon, ginawa ko na ang aking nasasa-isip. Habang tumutulo ang dugo mula aking kamay, para bang tumutulo rin kasabay nito ang mga problema ko, parta bang may tuwa akong nararamdaman. Hindi ko alam kung tama ba iyon.



Maraming mga bagay akong naunawaan matapos ang mga nangyari sa atin. Walang tao ang maaaring mabuhay ng mag-isa. Kailangan natin ng kaibigan, ng tunay na kaibigan. Napakatanga ko! Ang mga taong hinahanap ko ay nandyan lang pala sa paligid. Malamang patay na ako ngayon kapag hindi ko sila natagpuan. Basta!

Anger is not a bad thing, being angry is also not bad, and that is a natural sensation. The bad thing is when we don’t know how to control or place our anger, bad things will sure follow and we can get our life a big mess. Okay, I just have a message for all the people who are like me “Please! Don’t be a big f*****g sh*t, don’t be a big fool like me. Find someone to talk with about something. You know, I am really emotional about my life. Behind this happy face is another face of mine, meet sadness.

Kailan pa nagkaroon ng Kwenta ang Blog na Walang Kwenta?

Hehehe..! kailan pa nagkaroon ng kwenta ang blog na walang kwenta? Ito ba ay noong tinaggalan ito ng kwenta o 'di naman kaya'y binigyan ito ng walang kakwentahan. Ang gulo hano, naka-dudugo ng brain. May brain ba ako? Naku, lalo pang nakagulo.
Ako nga pala si Joshua na ang first name ay Joshua at last name ay Canlas, for short Joshua Canlas. Ano ba ang nasa name ko? Aba'y hindi ko alam, all I know is mula pa ng since birth ko e nandito na ako kasama ng name ko. Basta, pinapagulo ko lang buhay niyo e. Do you like to read more?
What if? What if lang ha. What if eh lumabas ako sa harap mo at this very moment.
Tapos, bigla kong sabihin sa'yo na. "May mamamatay, buwahahaha!" Hinde, biro lang, takot ka noh. Ang sasabihin ko talaga kung saka-sakali na makita mo ko e, "Ay! ba't ako nandito? BYEH, balik na ako sa computer, sige, tuloy mo lang ang basa mo. Bye..h!" Hehe! yun nga ang sasabihin ko sa'yo, bye na. Continue reading lang ha..!

“Worthless, Everything is Worthless”

“Sayang, Sayang ang Lahat”

Sayang ang lahat,
Hindi lang pera, hindi lang effort,
Pati ang suporta na mula sa kanila,
Naka-iiyak man ngunit kailangan tanggapin
"Kuya Josh, bakit ka sumuko kaagad?
Ikaw yung may sabi sa’min na ‘wag kaagad sumuko e,
Nakaka-inis ka.”
"Basta, big secret, may cashunduan lang na involve, hehe.
Pwede ko naman kayong tulungan
Kahit wala akong posisyon e.”
Na-iiyak ako, di ko lang masabi sa kanila ang totoong dahilan
Basta, yun na yun
Wala ng salita-salita
Hehehe,! Tawanan na lang yan

“Worthless, Everything is Worthless”

Worthless, everything is worthless
Not only the money,
Not only the effort have I exerted,
But also the support I got from them
Although I am crying,
I must accept the real thing
“Kuya Josh, why did you withdraw?
You are always saying to us that
We must not give up,
But now…”
“Ha? It’s nothing, just a big secret.
I just have some money problem.
I can serve the school
Without any position, right?”
I cannot say the real thing,
The truth
Okay, it’s enough, no more words
Just make fun out of it.

Everything above is true; I did many sacrifices for that thing I withdrew from. I gave everything that I can give. I gave money, I exerted effort, and I gave myself. But, after all those things, I got nothing. “Worthless, everything is worthless”. The real thing is, I didn’t withdraw, they, the committee pulled me out, for they said that I have some technical problems. It’s okay with me because I have an idea of that problem. But the issue is they pulled me out the day before the big thing, before the election. They said that the screening committee screened carefully the candidates. But, why did I pass out? Sorry for the word, but they are not responsible on what they are doing.



The activity coordinator told me, “Joshua, after lunch break, the candidates will have the last miting de avance. And I am asking you to tell to the whole student body that you are withdrawing your candidacy. Just understand the situation, okay.” Do you think that’s right? Although it is good for me, my reputation will not be on the hook, but my point is they told me that way so that the students won't think that they are irresponsible. Hello, it’s not okay with me. If you are at my situation, what are you going to feel? Try to think of it.